Verlossing is dus een tijdelijk concept - nodig zolang we geloven

in scheiding, maar uiteindelijk zal het zichzelf overbodig maken

wanneer we erkennen dat er nooit iets mis is geweest.

De uitdaging van het verzoenen van tegenstellingen

"Hoe kan er ooit een raakpunt zijn waar aarde en Hemel

kunnen worden verzoend in een denkgeest waar beide bestaan?"

Deze vraag raakt aan het hart van ons spirituele dilemma. Hoe

kunnen we absolute waarheid ervaren terwijl we nog leven in een

wereld van relatieve werkelijkheid?

"De denkgeest die illusies ziet, denkt dat die werkelijk zijn. Ze

bestaan voorzover het gedachten zijn. En toch zijn ze niet

werkelijk, omdat de denkgeest die deze gedachten denkt,

afgescheiden is van God."

Dit verklaart de status van onze ervaring: onze illusies bestaan

als gedachten, en gedachten hebben een soort realiteit. Maar ze

zijn niet waar omdat ze voortkomen uit een denkgeest die gelooft

gescheiden te zijn van God.

Gods plan voor verlossing

"Wat verbindt de afgescheiden denkgeest en gedachten met de

Denkgeest en Gedachte die voor altijd één zijn? Welk plan zou de

waarheid ongeschonden kunnen bewaren en evengoed de behoefte

onderkennen die illusies met zich meebrengen?"

Hier wordt de vraag gesteld naar een plan dat twee

ogenschijnlijk onmogelijke dingen doet: de waarheid intact houdt

terwijl het tegelijkertijd de illusoire behoeften erkent die

voortkomen uit onze overtuiging in scheiding.

"Wat kan dit plan anders zijn dan een Gedachte van God,

waardoor aan het nooit gedane wordt voorbijgegaan, en zonden

worden vergeten die nooit werkelijk zijn geweest?" Dit plan kan