De parodie die we van onszelf hebben gemaakt

De les geeft een meedogenloze beschrijving van hoe we onszelf

zien: "een belachelijke parodie op Gods schepping: zwak,

kwaadaardig, lelijk en zondig, ellendig en door pijn geplaagd."

Deze beschrijving is zo extreem dat het bijna karikaturaal lijkt,

maar voor veel mensen is het een accurate beschrijving van hun

diepste zelfperceptie.

"Dat is jouw versie van jezelf, een zelf verdeeld in vele elkaar

bevechtende delen." Dit raakt aan de ervaring van innerlijke

conflict die zo veel mensen kennen - het gevoel te worden

verscheurd tussen verschillende impulsen, verlangens, en

identiteiten. De Cursus suggereert dat deze verdeeldheid een illusie

is die we hebben gecreëerd.

"Afgescheiden van God en losjes bijeengehouden door zijn

grillige en wispelturige maker tot wie jij bidt. Hij hoort jouw

gebeden niet, want hij is doof." Dit is een scherpe kritiek op hoe we

vaak onze relatie met God ervaren - als een relatie met een

externe, onbetrouwbare, soms afwezige figuur. Deze 'maker' is niet

God, maar het ego dat we hebben gecreëerd om de plaats van God

in te nemen.

De uitdaging van mentale discipline

Een groot deel van deze les gaat over de praktische uitdagingen

van spirituele oefening. "Je hebt gezien hoe groot je gebrek aan

mentale discipline is en hoezeer je denkgeest training behoeft." De

Cursus is eerlijk over de moeilijkheden die de meeste mensen

ervaren bij het oefenen.

"Behalve dat je inziet dat je moeite hebt je aandacht vast te

houden, moet je ook hebben opgemerkt dat je de neiging vertoont

je doel lange tijd uit het oog te verliezen." Dit erkent de realiteit

dat spirituele oefening moeilijk is, niet omdat de waarheid complex

is, maar omdat onze geest gewend is aan verstrooiing en

weerstand.