In elke ontmoeting zie ik mijn Zelf,

in elke blik herken ik mijn Schepper.

De werkelijkheid wacht achter alle illusies —

onveranderlijk, eeuwig, volkomen vrij.

Uitgebreide Commentaar

Les 84 van Een Cursus in Wonderen confronteert ons met een

van de meest radicale beweringen in de hele cursus: dat we

geschapen zijn als het evenbeeld van God en daarom niet kunnen

lijden, geen verlies kunnen ondervinden en niet kunnen sterven.

Voor de meeste mensen klinkt dit als een ontkenning van hun

dagelijkse ervaring, maar de cursus nodigt ons uit om dieper te

kijken naar wat we voor waar houden over onszelf.

De Paradox van Onze Dubbele Identiteit

De centrale paradox van het menselijk bestaan wordt hier

helder gearticuleerd: enerzijds zijn we geschapen naar het

evenbeeld van de Liefde die ons schiep, anderzijds ervaren we

onszelf als kwetsbare, sterfelijke lichamen die constant bedreigd

worden door verlies en pijn. Deze tegenstrijdigheid is niet toevallig

— het is het gevolg van een fundamentele misidentificatie.

"Ik ben het evenbeeld van mijn Schepper," verklaart de les. Als

dit waar is — en de cursus nodigt ons uit om deze mogelijkheid

serieus te overwegen — dan betekent dit dat onze essentie

dezelfde kwaliteiten bezit als die van onze Bron:

onveranderlijkheid, eeuwigheid, volmaakte liefde en absolute

veiligheid. Toch ervaren we het tegenovergestelde. Hoe kan dit?