De Rol van Grieven in Zelf-Ontkenning

Het tweede kernidee — "Liefde koestert geen grieven” — biedt

een verrassend antwoord op deze paradox. Grieven zijn niet alleen

emotionele reacties op onrecht; ze zijn fundamentele uitspraken

over onze identiteit. Wanneer we een grief koesteren, verklaren we

impliciet dat we niet liefde zijn, want "grieven zijn aan liefde

volkomen vreemd."

Dit inzicht is revolutionair. Het suggereert dat ons lijden niet

het gevolg is van externe omstandigheden, maar van onze eigen

keuze om grieven vast te houden. Elke grief is een bevestiging van

ons geloof dat we kwetsbaar, bedreigd en gescheiden zijn van

anderen. Het is een stem voor de illusie dat we zijn wat we van

onszelf hebben gemaakt in plaats van wat God van ons maakte.

De Mechanica van Zelf-Aanval

De cursus onthult de verborgen mechanica achter ons lijden:

"Als ik grieven heb, val ik liefde aan en daarom ook mijn Zelf." Dit

is geen metaforische uitspraak, maar een beschrijving van een

psychologisch proces. Wanneer we anderen veroordelen, aanvallen

we onze eigen identiteit als liefde. We maken onszelf vreemd aan

onze ware aard.

"Door te ontkennen wat zij zijn, ontken ik wat ik ben.” Dit is de

tragische ironie van het menselijk bestaan: in onze poging anderen

verantwoordelijk te houden voor ons ongemak, beroven we onszelf

van de herkenning van onze eigen goddelijke natuur.

De Keuze voor Herkenning

Gelukkig eindigt de les niet met deze sombere diagnose. Het

biedt een heldere weg voorwaarts: "Vandaag kies ik ervoor anderen

te zien zoals ik mezelf wil zien en zoals God mij ziet." Dit is geen

naïeve positief denken, maar een bewuste keuze om voorbij de

oppervlakkige verschijnselen te kijken naar de onderliggende

realiteit.