Deze "toenemen naarmate we ze ontvangen" suggereert dat het

ontvangen zelf een creatieve daad is. Het is niet passief

consumeren, maar actief participeren in goddelijke overvloed. Hoe

meer we ontvangen, hoe meer er beschikbaar komt - niet alleen

voor ons, maar voor iedereen.

De Illusie van Verlies bij Geven

"Ze lijken niet op de gaven die de wereld geven kan, waarbij de

gever verliest wanneer hij de gave schenkt, en de ontvanger rijker

wordt door diens verlies. Dat zijn geen gaven, dat is met schuld

bedreven handel." Hier wordt een scherp onderscheid gemaakt

tussen ware gaven en wereldse uitwisselingen.

Wereldse "gaven" zijn eigenlijk transacties waarbij de gever iets

opgeeft in de hoop iets terug te krijgen. Deze uitwisselingen

creëren automatisch schuld - de ontvanger voelt zich verplicht, de

gever verwacht dankbaarheid of wederkerigheid. Dit systeem is

gebaseerd op schaarste en creëert uiteindelijk meer scheiding dan

verbinding.

De Economie van Schuld

"Zulke gaven zijn slechts een inleg voor een hogere opbrengst, een

lening met rente die tot de laatste cent moet worden betaald, een

tijdelijk bruikleen, bedoeld als onderpand dat met meer moet worden

terugbetaald dan degene ontving die de gave aannam." Deze

beschrijving van werelds geven als een bankierssysteem is zowel

accuraat als ontluisterend.

Veel van wat we "geven" komt met onuitgesproken

voorwaarden. Ouders "geven" aan kinderen met de verwachting

van gehoorzaamheid. Partners "geven" met de verwachting van

liefde. Vrienden "geven" met de verwachting van loyaliteit. Deze

voorwaardelijke gaven creëren een web van verplichtingen die

vrijheid en spontane liefde ondermijnen.