menselijke probleem geïdentificeerd: we geloven in plekken waar

liefde afwezig is.

Deze "hiaten in de liefde" zijn de basis voor al ons lijden.

Wanneer we geloven dat er situaties, mensen of plaatsen zijn waar

liefde niet aanwezig is, creëren we ruimte voor angst, haat, en

wanhoop. De Cursus stelt dat deze hiaten illusoir zijn - projecties

van onze eigen angst en schuld.

De Paradox van Begrenzing van het Grenzeloze

"Deze vreemde overtuiging stelt grenzen aan geluk door liefde

te herdefiniëren als begrensd en door tegenstellingen te brengen in

wat geen grens heeft en geen tegendeel." Dit beschrijft het absurde

van het menselijke denksysteem: we proberen het oneindige eindig

te maken, het absolute relatief.

Liefde heeft per definitie geen tegendeel - wat we "haat"

noemen is eigenlijk de afwezigheid van liefde-herkenning, net

zoals duisternis de afwezigheid van licht is. Door tegenstellingen te

creëren waar die niet bestaan, beperken we onze ervaring van de

werkelijkheid.

De Vreemde Associatie van Angst met Liefde

"Dan wordt angst met liefde geassocieerd, en het resultaat

daarvan wordt de erfenis van denkgeesten die menen dat wat zij

gemaakt hebben werkelijk is." Dit verklaart waarom veel mensen

een ambivalente of zelfs angstige relatie hebben met liefde. Als we

geloven dat liefde begrensd is en een tegendeel heeft, wordt ze

bedreigend - we kunnen haar verliezen, ze kan ons pijn doen.

Deze associatie van angst met liefde creëert veel van onze

relationele problemen. We beminnen vanuit angst voor verlies, we

houden vast uit angst voor eenzaamheid, we controleren vanuit

angst voor verraad. Maar dit is allemaal gebaseerd op de valse

overtuiging dat liefde kwetsbaar en begrensd is.