"Iets verkeerds dat een corrigerende verandering behoeft; iets

dat los is van Gods Wil of daarvan verschilt." Hier zien we de kern

van de illusie: de overtuiging dat er iets bestaat dat los staat van

Gods Wil. Volgens de Cursus is dit onmogelijk, maar we geloven er

toch in.

De paradox van het onmogelijke dat is "gebeurd"

"Zo veronderstellen beide termen iets dat onmogelijk is maar

toch is gebeurd, met als resultaat een toestand van conflict die

gezien wordt tussen wat is en wat nooit zou kunnen zijn." Dit is

een van de meest subtiele passages in de hele Cursus. Het

beschrijft de fundamentele paradox van onze situatie.

Vanuit Gods perspectief kan scheiding niet gebeuren - het is

ontologisch onmogelijk. Maar vanuit ons perspectief is het wel

"gebeurd." Deze paradox creëert een "toestand van conflict" tussen

absolute waarheid (scheiding is onmogelijk) en ervaren

werkelijkheid (scheiding lijkt echt).

"Waarheid en illusies zijn nu beide gelijk, want beide zijn

geschied." In onze ervaring hebben beide gebeurtenissen -

schepping en scheiding - gelijke status. We ervaren beide als "echt"

gebeurd.

Verlossing als grensgebied

"Verlossing wordt nu het grensgebied tussen de waarheid en de

illusie. Ze weerspiegelt de waarheid, omdat ze het middel vormt

waardoor jij aan illusies ontkomen kunt. Toch is ze nog niet de

waarheid, omdat ze ongedaan maakt wat nooit was gedaan."

Deze passage beschrijft verlossing als een soort tussenruimte.

Het is niet volledig illusie omdat het ons naar waarheid leidt. Maar

het is ook niet volledig waarheid omdat het veronderstelt dat er

iets was om van verlost te worden.