gevangen houdt. "De ontkenning van het licht leidt tot het

onvermogen het waar te nemen." We kunnen het licht niet zien

omdat we hebben besloten dat het er niet is.

Dit is geen kwestie van intellectuele overtuiging, maar van

bewustzijnsverplaatsing. Zolang we vasthouden aan de

overtuigingen van het ego - dat we gescheiden zijn, kwetsbaar,

begrensd - blijven we in duisternis en kunnen we de wonderen die

ons omringen niet zien.

De schijnbare werkelijkheid van duisternis

Een van de moeilijkste aspecten van spirituele ontwikkeling is

het overwinnen van wat de les "de schijnbare werkelijkheid van de

duisternis" noemt. Voor ons lijkt de fysieke wereld - met al zijn

beperkingen, problemen en pijn - overduidelijk echt. "Je twijfelt er

niet aan dat de ogen van het lichaam kunnen zien. Je twijfelt er

niet aan dat de beelden die ze jou vertonen werkelijkheid zijn."

Deze overtuiging in de werkelijkheid van wat we fysiek zien,

maakt het "erg moeilijk ervan overtuigd te raken dat het waanzin is

niet te zien wat er is, en in plaats daarvan te zien wat er niet is."

Vanuit het perspectief van de Cursus is onze gewone manier van

waarnemen eigenlijk een vorm van blindheid - we zien illusies en

missen de werkelijkheid.

De kracht die ons ondersteunt

Gelukkig staan we niet alleen in deze transformatie van

bewustzijn. "Je inspanningen, hoe gering die ook mogen zijn,

worden krachtig ondersteund." Er is een kracht - de kracht van

God, werkend door de Heilige Geest - die onze pogingen om

anders te zien versterkt.

Deze kracht is niet iets dat we moeten verdienen of bereiken.

Het is een gegeven van onze spirituele natuur. "Als je besefte hoe

groot die kracht is, zouden je twijfels verdwijnen." Het probleem is