De Revolutionaire Claim van Onaantastbaarheid

De bewering dat we ons "vergissen wanneer we denken dat we

op enige manier gekwetst kunnen worden" botst frontaal met onze

dagelijkse ervaring. We voelen pijn bij afwijzing, verdriet bij

verlies, woede bij onrechtvaardigheid. Hoe kunnen we geloven dat

we niet gekwetst kunnen worden?

De sleutel ligt in het onderscheid tussen ons ware Zelf en onze

tijdelijke identificaties. Ons lichaam kan pijn ervaren, onze ego kan

gekwetst worden, onze emoties kunnen fluctueren, maar ons

essentiële wezen - dat wat we werkelijk zijn - blijft onveranderd

door alle externe omstandigheden.

Het Veilige Toevluchtsoord van Gods Denkgeest

De uitleg dat we "Gods Zoon zijn, wiens Zelf veilig rust in de

Denkgeest van God" biedt een metafysische basis voor deze

onaantastbaarheid. Ons ware Zelf is niet lokaal beperkt tot ons

lichaam of onze persoonlijkheid, maar is een aspect van goddelijk

bewustzijn zelf.

Deze rustplaats in Gods Denkgeest is niet iets wat we moeten

bereiken of verdienen - het is onze permanente onderkomen.

Ongeacht wat er in de wereld van vorm gebeurt, ons essentiële

bewustzijn blijft veilig verankerd in de onveranderlijke liefde van

God.

Misvattingen als Herstelbare Perceptiefouten

Het concept dat "de waarheid alle misvattingen in onze

denkgeest zal corrigeren" behandelt onze pijnlijke ervaringen niet

als realiteiten die we moeten accepteren, maar als perceptiefouten

die gecorrigeerd kunnen worden. Dit is geen ontkenning van pijn,

maar een herdefiniëring van de oorzaak ervan.

Pijn ontstaat niet uit wat ons "overkomt," maar uit hoe we

interpreteren wat er gebeurt. Wanneer we geloven dat we