De Wankelende Overtuiging in Lijden

De les begint met een realistische erkenning van waar de

meeste studenten zich bevinden: "Jij wilt niet lijden. Je denkt

misschien dat het jou iets oplevert en gelooft misschien nog steeds

een beetje dat het je oplevert wat jij wenst." Dit is een eerlijke

erkenning dat oude overtuigingen niet van de ene dag op de

andere verdwijnen.

De Cursus erkent dat we vaak een ambivalente relatie hebben

met lijden. Enerzijds willen we er natuurlijk vanaf, maar anderzijds

hebben we vaak geleerd dat lijden waardevol is - dat het ons

sterker, wijzer of spiritueler maakt. Deze gemengde gevoelens zijn

normaal en begrijpelijk.

Het goede nieuws is dat dit geloof "nu zeker aan het wankelen

gebracht" is, "genoeg tenminste om het in twijfel te trekken en te

vermoeden dat het werkelijk geen hout snijdt." De vorige lessen

hebben hun werk gedaan - de fundamenten van het oude

denksysteem zijn ondermijnd.

De Metafoor van Wortels en Spelonken

De les gebruikt een krachtige metafoor: het geloof in de waarde

van lijden "mist de wortels die het ooit stevig verankerden in de

donkere en geheime spelonken van jouw denkgeest." Dit beeld

suggereert dat destructieve overtuigingen hun kracht ontlenen aan

het feit dat ze verborgen blijven in het onbewuste.

Door deze overtuigingen aan het licht te brengen en bewust te

onderzoeken, verliezen ze hun macht over ons. Wat in de

duisternis groeide, verwelkt in het licht van bewust onderzoek.

De Radicale Ontkenning van Pijn

Les 102 gaat nog een stap verder dan les 101 door niet alleen te

ontkennen dat God lijden wil, maar door te stellen dat pijn zelf

geen werkelijke substantie heeft: "pijn geen doel dient, geen