bedenken – het was altijd al. Het is het licht van de wereld dat in jou

leeft, het licht van liefde en vrede dat jouw ware essentie is.

Terwijl je op dit licht focust, merk je misschien dat het niet zo

helder schijnt als het zou kunnen. Het lijkt gedempt, ook is er iets

voor staat. En inderdaad, rondom dit licht zie je schaduwen –

donkere vormen die het licht proberen te bedekken.

Deze schaduwen zijn je grieven. Elk van hen heeft een naam, een

gezicht, een verhaal. Daar is de schaduw van de persoon die je

teleurstelt. Daar is de schaduw van de situatie die niet gaat zoals je

wilde. Daar is de schaduw van je boosheid over onrecht, je verdriet

over verlies, je angst voor de toekomst.

Observeer deze schaduwen zonder oordeel. Ze zijn niet slecht – ze

waren verkeerd geplaatst om jezelf te beschermen. Je koesterde ze

omdat je dacht dat ze je veilig zou houden, dat ze je zouden helpen

om "gelijk te hebben."

Maar nu zie je wat ze echt doen. Ze verbergen je licht. Ze tonen je

wat er niet is — monsters waar alleen maar bewegende gordijnen

zijn, aanvallend waar alleen maar angst en pijn zijn. Ze laten je

reageren op illusies in plaats van op de werkelijkheid van liefde die

altijd aanwezig is.

Herhaal nu voorzichtig in jezelf: "Mijn grieven verbergen het licht

van de wereld in mij." Voel hoe waar dit is. "Mijn grieven tonen mij

wat er niet is en verbergen voor mij wat ik wil zien."

En nu komt de cruciale vraag: "Waar wil ik mijn grieven nog voor,

nu ik dit inzie?" Voel hoe de schaduwen schijnbaar minder

aantrekkelijk lijken. Ze beloven bescherming, maar geven blindheid.

Ze beloven rechtvaardiging, maar geven isolatie.

Spreek nu tot elke schaduw: "Ik heb je niet nodig. Ik wil zien."

Merk op dat je dit niet uit boosheid zegt, niet uit weerstand. Je zegt

het met vriendelijkheid, bijna met dankbaarheid voor de dienst die ze

grotendeels te omvatten.