Het feit dat deze gaven onze "rechten" zijn "op grond van wat jij

bent" suggereert dat ze inherent zijn aan onze ware natuur. We zijn

niet menselijke wezens die spiritualiteit najagen, maar spirituele

wezens die een menselijke ervaring hebben. Vreugde en vrede zijn

dus niet iets wat we moeten bereiken, maar iets wat we moeten

herkennen als al aanwezig.

Gods Onwrikbare Gift

"Ze komen tot jou van God, die niet kan nalaten jou te geven wat

Hij wil." Deze uitspraak presenteert God niet als een wispelturige

autoriteit die gaven geeft of inhoudt op basis van ons gedrag, maar

als een constante bron van liefde die niet anders kan dan geven.

Het woord "niet kan nalaten" suggereert dat het geven van vreugde

en vrede Gods natuurlijke uitdrukking is, net zoals de zon niet kan

nalaten te schijnen.

De Noodzaak van Voorbereiding

"Toch moet er een plaats worden bereid om Zijn gaven te

ontvangen." Hier wordt duidelijk dat het probleem niet ligt in Gods

bereidheid om te geven, maar in onze bereidheid om te ontvangen.

Net zoals we een kamer moeten leegruimen voordat we nieuwe

meubels kunnen neerzetten, moeten we ruimte maken in ons

bewustzijn voor Gods gaven.

Het Probleem van Plaatsvervanging

"Ze worden niet blij verwelkomd door een denkgeest die als

plaatsvervanging voor waar de Zijne thuishoren die gaven ontvangen

heeft die hij zelf heeft gemaakt." Dit identificeert het kernprobleem:

we hebben ons altaar van bewustzijn volgelegd met zelfgemaakte

substituten voor Gods gaven.

Deze zelfgemaakte gaven kunnen allerlei vormen aannemen:

ego-bevrediging die we aanzien voor vreugde, tijdelijke rust die we

verwarren met vrede, oppervlakkige prestaties die we beschouwen